SI

nereden başlayacağımı bilmiyorum. sadece 19 yaşındayım ama sanki üç ömre yetecek kadar mutluluk da, üzüntü de yaşadım.

her şey 14 yaşımda londra’ya gittiğimde başladı. 14, benim için zor bir yaş oldu. o yüzden hep uğursuz bir sayı gibi kaldı zihnimde o zamanlar “birini çok sevdiğimde onunla olmayınca her şey anlamsız geliyor” diye düşünüyordum. şimdi bakınca görüyorum ki hem kendime hem de çevremdekilere çok yüklenmişim.

ama artık daha iyiyim. o dönemden beri kendime daha özen göstermeye çalışıyorum. 16 ocak’tan bu yana çok şey değişti. zamanın hızla geçtiğini hissediyorum ama bu bana aynı zamanda yaşamın değerini hatırlatıyor.

bugün de kendi kararlarımı verip bir adım attım. eskisi kadar yoğun hissetmesem de hâlâ kalbim çabuk takılıyor. belki bu benim doğam, belki de beni ben yapan şey.