LUI

bugün kendimi çok yorgun hissediyorum. sanki yazdığım bu satırlar bir dönüm noktası olacak. ne kadar çok yazı, mektup, not biriktirdim bugüne kadar… ama bu kez farklı bir ağırlık var içimde.

neden böyle hissettiğimi tam olarak açıklayamıyorum. çoğu zaman insanlardan “sebep” bekleniyor. oysa her zaman bir sebep yok. bazen karanlık, bir anda üzerime çöküyor. sanki bütün açıklamalar anlamsız kalıyor.

dün zor bir gün geçirdim, kendimle olan savaşımda geri adım attım. ama artık fark ediyorum ki eskisi gibi hissettirmiyor. sanki tüm gücümü tükettim, bütün kozlarımı oynadım. gözyaşlarım bile bitmiş gibi… ağlamak istesem de ağlayamıyorum. bu da bana büyük bir boşluk ve çaresizlik duygusu veriyor.

bugün psikiyatrımla konuştum. ona “bir şeyler yolunda değil” dedim. anlattıklarımın ötesinde bir şey daha vardı: içimdeki sınırsız sabrın, direncin ve yeniden deneme isteğinin azaldığını hissediyorum.

evde babam yardımımı istedi ama ben gücümü toparlayamadım. bazen en basit şeyler bile imkânsız görünüyor. içimde fırtınalar koparken dışarıya sakin görünmek çok zor.

bütün bunlara rağmen yazmak bana iyi geliyor. kelimelerim belki dağınık, belki çelişkili, ama aynı zamanda var olduğumun kanıtı. belki de bu not, yeniden başlamak için attığım küçük bir adımdır.