LUI

today, i feel very tired. it feels as if these lines i am writing might mark a turning point. how many writings, letters, notes have i accumulated until now… yet this time, there’s a different weight inside me.

i can’t fully explain why i feel this way. most of the time, people expect a “reason.” but there isn’t always one. sometimes darkness just suddenly falls over me. it’s as if all explanations become meaningless.

yesterday was a difficult day; i took a step back in my struggle with myself. but now i realize it doesn’t feel the same as before. it’s like i’ve used up all my strength, played all my cards. even my tears seem to have run out… i can’t cry, even if i want to. that gives me a profound sense of emptiness and helplessness.

today, i spoke with my psychiatrist. i told them, “something isn’t right.” beyond what i explained, there was something more: i feel that the limitless patience, resilience, and desire to try again inside me are diminishing.

at home, my dad asked for my help, but i couldn’t summon the energy. sometimes even the simplest things feel impossible. it’s so hard to appear calm outside when storms rage within.

despite all this, writing helps me. my words may be scattered, perhaps contradictory, but they are also proof that i exist. perhaps this note is a small step toward starting again.

bugün kendimi çok yorgun hissediyorum. sanki yazdığım bu satırlar bir dönüm noktası olacak. ne kadar çok yazı, mektup, not biriktirdim bugüne kadar… ama bu kez farklı bir ağırlık var içimde.

neden böyle hissettiğimi tam olarak açıklayamıyorum. çoğu zaman insanlardan “sebep” bekleniyor. oysa her zaman bir sebep yok. bazen karanlık, bir anda üzerime çöküyor. sanki bütün açıklamalar anlamsız kalıyor.

dün zor bir gün geçirdim, kendimle olan savaşımda geri adım attım. ama artık fark ediyorum ki eskisi gibi hissettirmiyor. sanki tüm gücümü tükettim, bütün kozlarımı oynadım. gözyaşlarım bile bitmiş gibi… ağlamak istesem de ağlayamıyorum. bu da bana büyük bir boşluk ve çaresizlik duygusu veriyor.

bugün psikiyatrımla konuştum. ona “bir şeyler yolunda değil” dedim. anlattıklarımın ötesinde bir şey daha vardı: içimdeki sınırsız sabrın, direncin ve yeniden deneme isteğinin azaldığını hissediyorum.

evde babam yardımımı istedi ama ben gücümü toparlayamadım. bazen en basit şeyler bile imkânsız görünüyor. i̇çimde fırtınalar koparken dışarıya sakin görünmek çok zor.

bütün bunlara rağmen yazmak bana iyi geliyor. kelimelerim belki dağınık, belki çelişkili, ama aynı zamanda var olduğumun kanıtı. belki de bu not, yeniden başlamak için attığım küçük bir adımdır.