EVERY OTHER DAY

sometimes i feel helpless and hopeless. i grow tired of constantly fighting with myself. coping with this illness isn’t easy, and not knowing whether a new wave will come is exhausting.

but when i think about it… maybe if this burden had been given to someone else, they might not have had as supportive a family or environment as i do. i have people around me who support me, and that makes me feel grateful.

i also have a strong pen in my hand. writing gives me a way to channel my thoughts and emotions onto paper. it makes surviving a little easier.

talking, sharing, and being listened to… these are the things that help me the most.

her diğer gün

bazen kendimi çaresiz ve umutsuz hissediyorum. kendimle sürekli savaşmaktan yorgun düşüyorum. bu hastalıkla baş etmek kolay değil; yeni bir dalganın gelip gelmeyeceğini bilmek de insanı tüketiyor.

ama düşünüyorum da… belki bu yük başka birine verilseydi, o kişi benim kadar şanslı bir aileye ya da çevreye sahip olmayabilirdi. benim yanımda beni destekleyen insanlar var. bu, minnet duymamı sağlıyor.

ayrıca elimde güçlü bir kalemim var. yazı dilim bana bir yol açıyor; duygularımı ve düşüncelerimi kâğıda dökebiliyorum. bu da hayatta kalmayı biraz olsun kolaylaştırıyor.

konuşmak, dertleşmek ve dinlenmek… işte bunlar bana en iyi gelen şeyler.