SI

i don’t know where to start. i’m only 19, but it feels like i’ve lived enough joy and sadness for three lifetimes.

everything started when i went to london at 14. 14 was a hard age for me. that’s why it has always stayed in my mind as an unlucky number. back then, i used to think, “when i love someone deeply but can’t be with them, everything feels meaningless.” now, looking back, i see that i was too hard on myself and on the people around me.

but i’m better now. since that time, i’ve been trying to take better care of myself. a lot has changed since january 16. i feel like time is passing quickly, but it also reminds me of the value of life.

today, i made my own decisions and took a step forward. even though i don’t feel things as intensely as before, my heart still gets attached easily. maybe that’s just my nature, maybe it’s what makes me who i am.

nereden başlayacağımı bilmiyorum. sadece 19 yaşındayım ama sanki üç ömre yetecek kadar mutluluk da, üzüntü de yaşadım.

her şey 14 yaşımda londra’ya gittiğimde başladı. 14, benim için zor bir yaş oldu. o yüzden hep uğursuz bir sayı gibi kaldı zihnimde o zamanlar “birini çok sevdiğimde onunla olmayınca her şey anlamsız geliyor” diye düşünüyordum. şimdi bakınca görüyorum ki hem kendime hem de çevremdekilere çok yüklenmişim.

ama artık daha iyiyim. o dönemden beri kendime daha özen göstermeye çalışıyorum. 16 ocak’tan bu yana çok şey değişti. zamanın hızla geçtiğini hissediyorum ama bu bana aynı zamanda yaşamın değerini hatırlatıyor.

bugün de kendi kararlarımı verip bir adım attım. eskisi kadar yoğun hissetmesem de hâlâ kalbim çabuk takılıyor. belki bu benim doğam, belki de beni ben yapan şey.